Szpital

Budynek Kliniki Ortopedycznej zbudowały Sercanki (zakon Sacré-Coeur). Budowę ukończono w roku 1871. Powstał dwupiętrowy gmach w kształcie litery H. Ceglany budynek został opracowany w formach gotyckich. W roku 1876 powstał w budynku Zakład Dobroczynności Garczyńskiego i działał do końca I wojny światowej. W kwietniu 1920 gmach przekazano na cele Uniwersytetu Poznańskiego, na potrzeby Wydziału Lekarskiego. W roku 1935 reaktywowano Klinikę Ortopedyczną, prowadzoną przez prof. Franciszka Raszeję.

Podczas okupacji, w latach 1939-1945, Klinikę zajęli Niemcy. W 1946 roku gmach został zabezpieczony i otrzymał nazwę Szpitala Uniwersyteckiego im. Karola Marcinkowskiego (Collegium Marcinkowskiego). W sierpniu 1947 roku rozpoczęły się prace budowlane. W listopadzie 1948 roku wprowadziła się Klinika Ortopedyczna. Przebudowę kontynuowano do roku 1952.

[…] Na II. i III. piętrze skrzydła południowego, znalazły miejsce Zakład Anestezjologii i Leczenia Bólu, pracownie Kliniki Chirurgii Ręki, Pracownia Dokumentacji Naukowej, pokoje asystentów, pokoje gościnne i administracja szpitala. W latach 1982 – 1983 przebudowano strychy łączące skrzydła południowe i północne II. piętra, zamieniając je na oddział łóżkowy Kliniki Chirurgii Ręki.

W 1965 roku szwedzka fundacja Innomeuropeisk Mission zbudowała pawilon rehabilitacyjny, tak zwany „Domek Szwedzki”. Został on usytuowany w parku szpitalnym, na tyłach Kliniki. Był to luksusowo wyposażony parterowy pawilon, w którym 12 chorych mogło przebywać w warunkach domowych. Został pomyślany jako miejsce usprawniania i przystosowania do normalnego życia chorych z dysfunkcją kończyn górnych, szczególnie amputowanych. W roku 1968 zakończono, prowadzoną kilka lat, poważną rozbudowę Szpitala. Wybudowano Klinikę Rehabilitacyjną z salą wykładową na 160 miejsc. Osobne pawilony wybudowano dla pralni, warsztatów ortopedycznych, Zakładu Rehabilitacji Przemysłowej i pływalni. Wybudowano internat dla pielęgniarek i kotłownię. Nowy gmach rehabilitacji połączono ze starym gmachem ortopedii łącznikiem.

W 1950 r. z Uniwersytetu Poznańskiego zostaje wyodrębniona Akademia Medyczna w Poznaniu (pierwsza nazwa nowej uczelni: Akademia Lekarska).

Pod koniec 1954 r. powstają cztery samodzielne jednostki organizacyjne, Państwowe Szpitale Kliniczne Nr 1, 2, 3 i 4. Szpitale te są jednostkami budżetu centralnego, podlegającymi ministrowi zdrowia i opieki społecznej, ale kolejne przepisy (z grudnia 1955 r.) podporządkowują te szpitale Akademii Medycznej w Poznaniu, jako jednostki budżetu centralnego.

Na bazie Collegium Marcinkowskiego rozpoczyna swoją działalność Państwowy Szpital Kliniczny nr 4 im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. W Szpitalu tym działa tylko jedna Klinika Ortopedyczna. Pierwszym dyrektorem tego Szpitala zostaje (i jest nim aż do dnia przejścia na emeryturę) prof. Wiktor Dega. 

W 1996 r., w setną rocznicę urodzin prof. Wiktora Degi Szpital otrzymuje Jego imię.

Ciekawe były losy nazwy ulicy przy której mieszczą się opisywane tu budynki. W okresie budowy klasztoru Sacre-Coeur nazywała się Kronprinzenstrasse, w okresie międzywojennym Górna Wilda, w czasie okupacji hitlerowskiej Schwabenstrasse, po wojnie ponownie Górna Wilda, potem Daszyńskiego, następnie Dzierżyńskiego i w końcu od 1981 roku zwie się ulicą 28 Czerwca 1956 r.

 

Informacje znajdujące się na tej stronie pochodzą z "Księgi Pamiątkowej w 85-lecie Ortopedii Poznańskiej" wydanej w 1998 roku.

Informacje publiczne

Misja Szpitala / 14 2014

LECZYMY I UCZYMY W OPARCIU O NAJWYŻSZE STANDARDY

Czytaj dalej